De Commissie van Welstand en Monumenten

Voxelveld staat sinds jaar en dag bekend om zijn rijke geschiedenis omtrent paganistische riten en sagen zoals de "vieze vuile spoken", "doodskoppen meej een wit gewaad" en "die heksen wok". Met de komst van de jaren zeventig en tachtig verwaterden deze aloude griezelverhalen en daarmee ook de vertellingen over spookverschijningen op de hei.

Om de volksverhalen een nieuw leven in te blazen besloot Granette Bertens (jazeker, de zus van de bekende modegoeroe uit Resoleur) een heksenkamp op te zetten net buiten de bossen van Voxelveld. Hier kunnen Pixelburgers tegen een kleine vergoeding een weekend lang wonen en leven als heks. Daarbij ondervindt Granette overigens hevige concurrentie en aversie door en van boomhut dorp TOEN waarbij het regelmatig uitloopt tot opstootjes op de hei waarbij menig heksenbezem sneuvelt.

Het merkwaardige heksenkamp draagt tevens een steentje bij aan een nieuwe aanwas hardnekkige geruchten welke de ronde doen omtrent de recente ontdekkingen in het "Berrichtung Diabulum". Zo zou bosduvel Janshonck zich zo nu en dan openbaren aan de rand van het kamp waarbij de recreatie heksen wild dansend ijselijke kreten slaken en zichzelf bevuilen. Granette wijst overigens alle beschuldigen van de hand aangaande het gebruik van "magische paddestoelen thee" welke weleens een meer rationele verklaring zouden kunnen zijn voor alle bijzondere verschijningen.

Hier woont de al iets oudere Eugenie Bock, ex van ouderling Teun en Pauke Pik, op veilige afstand van beide heren.

Diep in de Voxelveldense bossen heeft een groep Pixelburgers onder de naam Terug ( in... ) Onze Eigen Natuur ( TOEN ) een nederzetting opgezet welke zich distantieert van iedere vorm van vooruitgang en technologie.

Slechts getooid in wollen kledij ( van Eriks' wolfabriek, dat dan wel... ) en als onderdak louter houten boomhutten ( gesponsord door Van Merriënboer-Tak, dat dan ook weer wel... ) leeft deze kleine groep verzamelaars in harmonie met de omliggende bossen en heidevelden.

In de zomermaanden en herfst geven zij rondleidingen en overlevings-tips aan dagjesmensen welke de Voxelvelden komen bezoeken. Zo zijn daar te volgen de cursussen: "het herkennen van niet giftige en eetbare paddestoelen", "vuur maken met vuursteen" en "het eigenhandig construeren en onderhouden van een compost-toilet".

Aan de imposante winterdijk te Voxelveld, welke Pixelburg-Zuid ( hopelijk ) adequaat beschermt tegen hoogwater, besloten enkele bewoners van het gehucht Voxelveld als tegenantwoord op Jachthaven De Botervloot een eigen roei en pleziervaart vereniging op te richten.

Momenteel ligt er een armada van motor-gedreven sloepen en middelgrote zeilboten waar men van tijd tot tijd tochtjes mee organiseert voor toeristen en natuurlijk nieuwsgierige Pixelburgers over de Pixelrijn.

Enkele bezienswaardigheden op de rit zijn het passeren van de machtige boogbrug, een korte rondvaart door de vestinggrachten van Pixelburg en de tocht eindigt met als absoluut hoogtepunt het werpen van pakken hopjesvla naar de Polygoonsterloose Botervloot.

Na het aanmeren is er de mogelijkheid om bij het winkeltje van Oma Kokkie een bak Kokkomel te nuttigen of haring te happen bij Vismarkt De Wulpse Meermin. Een schitterend all-in arrangement voor maar 3 pixelpond per persoon.

Deze plantage lijkt in alle opzichten een normaal boeren bedrijf. De hoge hekken en rollen prikkeldraad die onder elektrische hoogspanning staan doen echter iets anders vermoeden. Een aantal dappere lieden heeft getracht Plantage X te infiltreren, maar van hen is niets meer vernomen. De roedel kwijlende Duitse herders die direct achter de hekken ijsberen schijnen hier wat mee te maken te hebben.

De algemene theorie omtrent deze plantage is dat het een zogenaamde blakerplantage is waar aan de lopende band zaken in brand worden gestoken. Het overgebleven koolstofgruis is een waardevol ingrediënt. Men zegt namelijk dat de koffij van Hotel Meijer gemaakt wordt van dit koolstofgoedje.

De waarheid zal niet snel aan het ligt komen en ouders vertellen ongehoorzame kinderen dan ook dat ze op Blakerplantage X moeten gaan werken als ze stout zijn en wijzen dan onheilspellend naar de oranje gloed en zwarte rookpluimen aan de horizon ter hoogte van Voxelveld.

De voornaamste bezigheid van Tedje Hag is creationist zijn. Dit doet hij dan ook met verve. Waar de gemiddelde creationist niet verder gaat dan het erkennen van de evolutie, houdt Tedje er zeer radicale standpunten op na.

Zo zou de wereld niet een krappe 6000 jaar oud zijn, zoals in de Bijbel staat, maar werd deze volgens het evangelie van Tedje is deze wereld slechts een paar weken oud. Intelligent Design is er ook, aldus Tedje. Maar niet 1 Intelligent Designer, neen, in het pantheïstische wereldbeeld van Tedje passen er zelfs 3 Intelligent Designers. Deze geniale horlogemakers zouden verantwoordelijk zijn voor al het leven in en rond Pixelburg.

Evolutie bestaat ook niet volgens onze fundi-creationist, alles is perfect ontworpen. "Aanschouw de glorie van de vector en XML", is een veelgehoorde uitspraak uit de mond van Tedje. Waar hij het over heeft is iedereen een raadsel.

Deze vismarkt is een doorn in het oog van de Voedsel en Waren Autoriteit. De kersverse bewoners van Pixelburg Zuid klagen steen en been over de geur van rotte vis op marktdagen. Er gaan geruchten dat vis direct uit de Pixelrijn gevangen wordt en niet uit het helende bronwater van de Stille Beringzeeoceaan zoals de visboeren op deze markt graag mogen beweren.

Met de komst van Pixelburg Zuid wordt gekeken naar de mogelijkheid tot verhuizing van de kleine vismarkt van Voxelveld naar een visplaza ten noorden van Texelen. Aannemersbedrijf Van Merriënboer-Tak bekijkt nog of het technisch mogelijk is het plazagebouw in de vorm van een gigantische baleinwalvis uit te voeren.

Dries Jurk nam in 1931 het bedrijf van zijn vader over. De oude Jurk had een goedlopend tuindersbedrijf dat handelde in verse groente en sappig fruit. In de wijde omtrek wisten mensen de kwaliteitsvegetatie van de familie Jurk te waarderen. Vader Jurk had werkelijk groene vingers en een gave voor het telen van gezonde dingen.

Zijn zoon Dries is een heel ander verhaal. Men zegt wel dat alle planten doodgaan als Dries voorbij komt. Er is zelfs een verhaal dat een geheel veld aardbeien prompt stierf toen Dries met een emmer mest en een riek kwam kijken. Deze onfortuinlijke eigenschap heeft als gevolg dat de carrièrekeuze voor Dries meteen duidelijk was: zandboer. Op de uitgestorven, dode akkers, waar eens de heerlijkste zaken groeiden, kan men Dries zwetend zand zien scheppen dat later gebruikt wordt in de cementmolens van aannemersbedrijf Van Merriënboer-Tak.

Rinus is een van de laatste zandboertjes welke Voxelveld rijk is. Het rulle zand werd in vroegere tijden gebruikt voor allerhande doeleinden zoals fortificatie en het aanleggen van vele kilometers dijk. Nu heeft Rinus nog maar één klant: werkmaatschappij Liever lui dan moe uit Subpixelerwaard. Nico Fluit komt zo nu en dan langs met zijn 1 cilinder bakwagen om een kuub zand te halen welke hij gebruikt voor zijn nutteloze werkzaamheden.

Rinus heeft de bijnaam 'vieze' verkregen vanwege het gebrek aan persoonlijke hygiëne. Zo wast Rinus nooit zijn handen na een toilet bezoek, heeft hij de dwang al het voedselwaar wat hij tegenkomt met zijn vieze handen te betasten ( met name kaas ) en rookt Rinus continue sjekkies.

Ook staat Rinus bekend om zijn luide stem. Op sommige dagen kan zelfs Agnetia van Kageten horen hoe Rinus over zijn erf stommelt onderwijl hij luidkeels brabbeltaal uitslaat en met serviesgoed gooit. Rinus' lompe gedrag maakt hem dan ook zeer impopulair bij rest van de Voxelveldse zandboertjes.

De Heks van Voxelveld heet eigenlijk Agnetia van Kageten en is eigenlijk helemaal geen heks, maar een gepensioneerde romanschrijfster met een voorliefde voor sigaren.

De tijd is echter niet vriendelijk voor haar geweest en dankzij haar kromme neus, incluis authentieke wrat met zwarte haren, kreeg ze al snel de bijnaam de Heks van Voxelveld. Gerardus Heijtebarstje kan zich echter een jonge Agnetia herinneren en dat was naar eigen zeggen een schoonheid, begeerlijker dan Bets Klets, die overigens ook al niet meer zo begeerlijk is.

Agnetia voelt zich kennelijk thuis aan de rand van het bos en de heidevelden. Velen zouden echter niet kiezen om hier te wonen, vanwege de spookverschijningen op de hei. Mevrouw Van de Kageten is echter onverschrokken: "Spoken? Hah! Ik kietel ze naar de verdoemenis met de haren van m'n wrat!"