Heemkundekring “Dûn Hontige Fánt”

Vele Pixelburgers kunnen de dag nog heugen dat vastgoedmagnaat Jos Tebbe aan een aanslag op zijn leven ontsnapte. De verantwoordelijkheid voor het gooien van de liters hopjesvla naar de Limoën XM Turbo op de Grote Dijkweg is nooit opgeëist, maar volgens velen betrof de opdrachtgever een rivaal uit het vastgoedcircuit.

In 1993 was het weer raak, ditmaal was het niet Tebbe die het moest ontgelden, maar een landmeter in dienst van Gerards van Delft. Na een uitgelopen bespreking op een onbekende locatie in de zuid-oostelijke hoek van Bittekerke vertrok de landmeter in zijn Menszeuge 3 E46 Kompakt naar zijn woning in Pixelburg Zuid. Het noodlot sloeg toe ter hoogte van het kruispunt tussen de Tebbe Trade Tower en het Tebbe Trade Center. Een tankwagen vol hopjesvla uit oostelijke richting ramde op volle snelheid de Menszeuge Kompakt in de zijkant.

Van de tankwagen ontbreekt tot nog toe ieder spoor, maar de Pixelgarde wist, in samenwerking met de brandweer, een met hopjesvla overdekte, bibberende landmeter te redden uit het autowrak. Ooggetuigen melden allen dat de tankwagen een rood lichtsignaal negeerde en met volle snelheid, zonder uit te wijken, de onfortuinlijke landmeter moet hebben geraakt.

Een saillant detail is overigens dat de landmeter deel uit maakt van de langslepende onderhandelingen die nog steeds gevoerd worden over de bestemming van Bitsel, een zaak waarin Van Delft en Tebbe lijnrecht tegenover elkaar staan. Dit is dan ook voor velen een reden om aan te nemen dat deze aanslag een vergelding is voor het ongeluk dat Jos Tebbe is overkomen en dat de daders gezocht moeten worden in het criminele vastgoedcircuit. De Pixelgarde onderzoekt de zaak en heeft ook het dossier Jos Tebbe heropent.

Met 0,3 betalende bezoeker per maand is amateur theater planckenkoorts al jaren het mikpunt van spot en denigrerende grappen als: "Het heeft 2 benen en verder niets... de enige betalende bezoeker deze maand!".

Hijgende huisvrouwen die, in de rol van bosnimf, over het podium rollen en minimalistische dialogen waarbij het ongemakkelijke gekuch en gekraak uit het publiek (lees: de 0,3 betalende bezoeker per maand) zelfs een welkome afwisseling in de knagende monotonie vormt.

Ondanks dit alles is uw heemkundekring verblijdt met de vondst van enkele van de laatste theatrale kostuumontwerpen door artistiek leider en tekstschrijver Jos Leeghoven. Het stuk zou gaan heten: De tijd doodt, maar werd na 24 tevergeefse subsidieaanvragen in de ijskast gezet en met het plotselinge verdwijnen van Jos Leeghoven zelfs uit het programma van aanbod weggeschreven. 

Het enige wat rest zijn twee zwart-wit foto's waarin de twee hoofdrolspeelsters, (wie dit exact zijn weet weten we niet, aanvulling is natuurlijk welkom) uitgedost als de dood en de tijd, bewegingsoefeningen doen in een van de desolate repetitiekamers die het theater rijk is. 

De laatste volkstelling in Pixelburg vond plaats in de jaren '20. Deze telling viel samen met de introductie van een moderner belastingsysteem, het geestekind van de vader van Walter de Moerbeke; Gauthier de Moerbeke, tevens belastingambtenaar. Wat bij de volktelling uit 1923 vooral opviel was dat de gemeente Bitvoort niet zo groot was als gedacht. Op papier leek de gemeente Bitvoort een metropolis van meer dan 500.000 inwoners. Tijdens de daadwerkelijke telling kwamen de dienstdoende ambtenaren niet verder dan 8.000. Waar de overige 492.000 spookburgers, allen onderdeel van schimmige bedrijfsconstructies en andere fiscale regelingen, vandaan kwamen is eenieder nog steeds een raadsel.

De telling van 1990 kende minder grote verrassingen, maar wel belangwekkend voer voor sociologen. Zo weet men nu dat de roepnaam "Jos" ongekend populair is in de gemeente. Een heel leger "Jossen", "Joskes" en andere afgeleiden bevolken de prachtige gemeente. Sommigen zouden dit creatieve armoede noemen, maar waarschijnlijk is de uniforme naamgeving een liefdevolle verwijzing naar de mythische volksheld "De Jos", waar uw heemkundekring binnenkort een diepgravend onderzoeksartikel aan zal wijden.

Buiten de alomtegenwoordigheid van "Jos" is Pixelburg ook de enige gemeente waar de jongensnaam "Womuwingt" enige populariteit geniet.

Natuurlijk bevat de censusdata niet alleen inzichten omtrent populaire voornamen in Pixelburg, het plaatst ook het oude bevolkingscijfer van Bitvoort in perspectief. Tijdens deze telling was iedere deelgemeente verantwoordelijk voor het verzamelen van eigen data. De censuscommissie van Bitvoort kwam na grondig onderzoek tot de conclusie dat er een explosieve groei heeft plaatsgevonden sinds 1923 en dat het bevolkingspeil inmiddels op een respectabele 300.000 ligt - een opmerkelijk getal, aangezien de grootste dorpskern (Pixelburg Centrum) onder de 15.000 inwoners blijft.

In het licht van de 300.000 Bitvoortse zielen is het getal van 500.000 inwoners voor 1923 helemaal niet zo vreemd. 

De Bitvoortse onderzoekers menen dat Bitvoort in haar historie meermalen een groei en sterfte-explosie heeft gekend. De massale sterfte viel toevallig samen met de volkstelling van 1923. De 492.000 hebben dus wel degelijk bestaan, maar bliezen hun laatste adem uit terwijl de ambtenaren hun telwerk deden. 

Een reeks corruptieschandalen aangaande overheidsbekleders in de late jaren '80 deden het morele overwicht van de Pixelgarde geen goed. Waren de moedige hoogwaardigheidsbekleders op hun elegante fietsen ooit de schrik van het Pixelburgse boeventuig, in de jaren '80 stonden ze vooral symbool voor oppressie van de demonstrerende mens en de vele smeergeldaffaires die aan het licht kwamen door publicaties van boulevardblad "Het Voortschrijdend Inzicht".

Het politieambt had al snel weinig waarde meer en een eens zo prestigieuze post binnen de Pixelgarde kon vooral op hoongelach rekenen. Volgens een peiling die de Pixelburger Courant deed onder de bevolking van Bitvoort stond de Pixelgarde in de jaren '80 vooral bekend als een horde donuts-vretende niksnutten die het vooral te druk hadden met het bekeuren van de Gewone Man, in plaats van het in de kraag vatten van echte boeven.

Voor de Korpschef van de Pixelgarde, Hondieu Van Kovestoof, was in 1990 de maat dan ook vol. In samenwerking met Reclameatelier Weidegras Clauwer werd een grootschalige campagne opgezet om het imago van de Pixelgarde op te poetsen. Weidegras Clauwer ontwikkelde hiervoor het retrofuturistische karakter Blatske, de Donutheks. Deze verleidster symboliseerde de publieke opinie van veel Pixelburgers en in een serie reclamespotjes trokken de mannen en vrouwen van de Pixelgarde ten strijde tegen Blatske en de zoete lekkernijen waarmee ze trachtte de zieltjes van rechtschapen burgers te corrumperen.

De campagne heeft tot nu toe weinig succes. Veel mensen begrijpen niet waarom een stel politieagenten vechten tegen een toverkol die een voorliefde heeft voor het gooien met Amerikaanse deegwaren.

Volgens Grees Clauwer is het publiek nog niet klaar voor de revolutionaire boodschap die zijn reclameatelier verzon in samenwerking met Hondieu Van Kovestoof, maar dat pas later het verlossende besef zal rijzen onder het publiek.

Tot nu toe wekken de reclame uitingen vooral ergernis en onbegrip.

Jos Tebbe is binnen Pixelburg een markant heerschap. Velen verafschuwen het immense succes van de vastgoedhandelaar en durven zelfs te beweren dat zijn uitgebreide financiële netwerk (Tebbe Trading, Tebbe International, Tebbe beheer, Tebbe Hotels, Tebbe b.v.) alles behalve zuivere koffie is. Het is dan ook niet vreemd dat Jos zich doorgaans laat omringen door een klein leger bodyguards. Toch slaagde, een nog onbekende dader, in zijn opzet Jos Tebbe te overvallen tijdens 1 van zijn plezierritjes.

Jos draaide in Polygoonsterloo zijn net aangekochte Limoën XM Turbo de Grote Dijkweg richting Voxelveld op toen deze plotsklaps werd bekogeld met niet minder dan vier (!) - 1 liter - pakken hopjesvla. Jos raakte de macht over het stuur kwijt, schoot door enkele winter-harde groenhagen heen en kwam tot stilstand voor de villa van Gerards van Delft. Zijn wagen raakte zwaar gehavend maar Jos kwam er zonder kleerscheuren aan zijn Helga Bertens maatpak (van de "business as usual" lijn) vanaf. 

Het toeval is dat Gerards van Delft en Jos Tebbe op dat moment waren verwikkeld in een kostbaar en tijdrovend bezwaar traject m.b.t. het bestemmingsplan Bitsel. Jos wil de grond aldaar utiliseren voor nieuwbouw onderwijl Van Delft lobbyt namens Kardinaal Mikkels voor het behoud van de relatieve rust en stilte in het gebied. Zogenaamd om "onze gereformeerde geestverwanten tegemoet te komen in deze tijden van Goddelijk verval". De aanwezigheid van het Bisdom campus in Bistel lijkt een meer logische factor omwille het behoud van de stilte. Campusbewaking Deo Volente tolereert namelijk geen pottenkijkers.

De Pixelgrade doet inmiddels onderzoek.

Op een serene, warme meiavond in 1989 gebeurde het ondenkbare: voor het eerst sinds de mislukte wereldrecordpoging "tonnekes liggen" (1959) kwam Subpixelerwaard weer eens in het nieuws. Ditmaal door een wel zeer vreemd incident. Niko Fluit verteld: "Ik had net Walter de Moerbeke van het terrein afgejaagd met mijn Bobcat toen ik plotseling een intense lichtflits, gevolgd door een oorverdovende knal waarnam".

Achter op het terrein, waar Niko normaliter zijn zandbergen stalt, vond hij nu een vermangelde, smeulende hoop staal, brandhout, bakstenen en iets wat volgens Niko zich nog het beste laat omschrijven als een "raket uit een James Bond film".

Vrijwel direct waren de autoriteiten aanwezig om het gebied af te zetten voor nader onderzoek en om eventuele nieuwsgierigen op afstand te houden. Dat laatste was overigens in zijn geheel niet nodig. De inwoners van Subpixelerwaard waren op zo een laat tijdstip toch te moe om nog een voet te verzetten.

Toen het duidelijk was dat het niet om een raket of gasexplosie ging, maar om een neergestorte Mig-23 van Sovjet afkomst, stuurde luitenant-kolonel Janszoon Omker Huygens direct een peloton om het gebied te zekeren en af te speuren naar een eventuele piloot.
Van hogerhand kwam even later het bericht dat de Mig 23 reeds boven Polen door zijn piloot, omwille technische problemen, verlaten was. Het toestel had op eigen houtje nog honderden kilometers gevlogen voordat de brandstof opraakte en het onvermijdelijke volgde. De ravage op het terrein van Werkmaatschappij liever lui dan moe is groots.

De Mig 23 maakte 4 weken "zandschuiverij" ongedaan en vernielde het kachelhout-kot. Het wrak is geborgen en ligt volgens betrouwbare bronnen nu in opslag in een loods op het Artillerie Schiet kamp Vector-op-Zoom.

De winter van 1988 was ongekend streng. Reeds begin december werden al talrijke Hellmannen geteld, en van 18 december tot 15 februari werden er zomaar even 48 ijsdagen geteld, waarvan 23 aaneensluitend. Het vroor over heel Pixelburg zo streng dat de Pixelrijn ook volledig dichtgevroren was.

Van Bitvoort tot Polygoonsterloo kon er naar hartelust geschaatst worden. Eind februari, dus ná de lange vorstperiode, werd er beslist om een grote ijswedstrijd te organiseren. Deze zou vertrekken aan het kanaal aan het station van Pixelburg Centrum, en dan zo via Texloo, Pixelburg Zuid, om dan bij het Voxelveld uit te komen in de Pixelrijn, waarna noordelijk werd voorgeschaatst naar Pixelburg Centrum. Daar zou dan 7 keer rond het centrum geschaatst worden om dan uiteindelijk te finishen aan het gemeentehuis. Deze organisatie, genaamd de 'Seppie-winter liefhebbers', genoemd naar de zoon van weerman Peerke Timozeef die elke winter weer heel erg uitkijkt naar een zeer strenge winter, hoopt dat deze vijfstedentocht snel in één van de komende jaren gereden kan worden.

Op het gemeentehuis te Pixelburg hangt momenteel werk van het eenmalige kunstcollectief "Nieuwe Kunst". Er wordt o.a. oud werk van Betsy van Jeneveren tentoongesteld, wiens oorspronkelijke onkunde nu wordt gevierd als een monument der modernisme te Pixelburg, en meer recent werk van architect en kunstenaar Richard de Meir.

We ontmoetten Groof Bittebaart en spraken met hem over de expositie "Nieuwe Kunst". Nog specifieker: we vroegen hem zijn mening te geven over het werk "Desolaat balspel op lelijk natuursteen". Een werk waarin Richard poogt het basale, alsmede complexe gevoel van eenzaamheid te vatten. Middels eenvoudige, haast infantiele geometrische vormen benadrukt de kunstenaar het in essentie evolutionaire doch subjectief dogmatische welke eenzaamheid kenmerkt: een basale, haast dierlijke noodzaak teneinde een plek te vinden in deze samenleving. Als kuddedieren. De kijker geeft zelf zijn invulling door zijn of haar talrijke gevoelens, herinneringen en clichés aan eenzaamheid te koppelen aan zoiets abstract als een 2d entiteit. Zo ontstaat er tussen de kijker en het object een gemoedstoestand van conflict, verificatie en bezinning.

Groof: "Neem nu dit tweeluik van Richard de Meir. Welk een kinderlijke en primitieve beeldvorming teneinde een complex en beladen onderwerp als eenzaamheid te verbeelden! Alleen met behulp van hyperrealisme is het mogelijk een respectvolle benadering te vinden." Groof betoogt verder: "Deze Nieuwe Kunst is als schijt op een stokkie, iedereen vindt het vies en verwerpelijk. Waar zijn de Vermeer-achtige luchten? De zinderende penseelstreken van Van Gogh? Dit kan mijn neefje van zes ook!" Tot zover Bittebaart.

De expositie in het gemeentehuis loopt nog tot 16 oktober. Entree is gratis.

Op 18 en 19 april vond de 73ste editie plaats van het Gemotoriseerd Kampioenenbal, een groots jaarlijks evenement waarbij de belangrijkste coureurs van heel het land zich in Pixelburg verzamelen en strijden voor de trofee: de gouden soupape.

Het startschot werd traditioneel gegeven door oud-coureur Henk Verhelst. Het is altijd een ontroerend moment om hem, in volle race uitrusting getooid, het geweer in aanslag te zien nemen en in de lucht te vuren, waarna er een orgie van rook en bulderend geluid uitbarst.

Dit jaar was de start en aankomst gelegen aan de winkel 'Kijk & Grijp' voedingsmarkt, waarna de coureurs 47 plaatselijke rondes van 4,8 kilometer aflegden die voor een deel door Texelen en Texloo gingen.

De einduitslag was als volgt: 1) Huub Rothengatter 2) Jan Lammers 3) Michael Bleekemolen 4) Jos Verstappen Rothengatter kreeg de gouden soupape uit handen van Henk Verhelst, en de bos bloemen werd hem aangeboden door Christa Raes.

1985 was een jubileumjaar voor Pixelburg. Deze feestelijke gebeurtenis werd op verschillende wijzen gevierd, waaronder de uitgave van een poëziebundel met werk van bekende Pixelburgers. De bundel "Rozijnen met krentjes" bevat werk van bijvoorbeeld Groof Bittebaart, Bosdichter Bagu (roodborstje.), Zanger Rico en ondernemers als Bil van der Hekken en Balthazar Scholvis.

De presentatie van de poëziebundel vond plaats tijdens een grootse literaire avond in Café Koperen Paard waar veel van de in de bundel opgenomen poëten uit eigen werk voordroegen. De avond verliep niet zonder enige ophef, bijvoorbeeld toen Henkie Hotserwold als onderdeel van zijn "Mijmeringen op het nest" zeer hard "ROEKOE!" door de microfoon schreeuwde.

Klotske Kerkbaard had enige last van plankenkoorts en bracht uiteindelijk haar aubade aan Pixelburg ("Pixelburg, een epos") met de rug naar het publiek toe.

Het bondige "Valuta" van Balthazar Scholvis maakte grote indruk op velen, zowel tekstueel als de voordracht door Scholvis zelf. Het gedicht van drie regels met duidelijke Japanse invloeden is als volgt:

Geld.

Ja. Nu. Hè.

Fijn.

Ook het werk van Bil van der Hekken was voor velen een verrassing. De CEO van Mikrochip. droeg zijn werk niet zelf voor maar liet hiervoor een speciale "Mikrochip. PowerSpeak PC Systeem/85" installeren. Deze complexe spraakcomputer was in staat om het uiterst complexe "Lieve Christa", een gedicht voor zijn grote liefde Christa Raes, voor te dragen.

Van der Hekken doneerde na afloop een opgenomen fragment van zijn weergaloze werk aan de heemkundekring, voor het nageslacht. Geniet u dan ook van "Lieve Christa", door Bil van der Hekken en uitgevoerd door een Mikrochip. PowerSpeak PC Systeem/85.

Download Lieve Christa (mp3, 3.1 MB)

Meer foto's