Afdeling Burgerzaken

Kenny Duné

(1922)

Gladde rakker Kenny Duné was vroeger een gevreesde verschijning voor de Pixelgarde. Hij deinsde er niet voor terug om regelmatig een onrechtmatig bezoekje aan mede-pixelburgers te brengen maar in plaats van iets mee te nemen liet hij altijd iets achter, een visitekaartje met 'Den Duné, die is ni doorsnee'.

Al snel bleek hij aan waanvoorstellingen te lijden waarin hij dacht de reïncarnatie te zijn van de Sprookjeskoning, een figuur uit één van zijn lievelingsjeugdboeken: de Grote Historische Atlas 1840-1890.
Na een langdurige revalidatie in De Zonnenvanck en veelvuldige shocktherapie woont hij nu een terugbetrokken bestaan in plan Zuid.

Tonie Van Eert

(1922)

Tonie Van Eert heeft ooit een geniaal idee gehad. Op een dag was hij in café De Koploper twee lekkere kroketten gaan halen bij sterrenkok Karel Paneer. Tonie had zich echter een beetje verkeken en hij had na één zijn buik al volgegeten. Toch vond Tonie het zo lekker dat hij het jammer vond dat hij de andere niet opkreeg, en nam de tweede kroket mee naar huis. De volgende dag merkte hij tot zijn grote vreugde dat hij enkel de kroket een beetje moest opwarmen en dat deze niets van zijn smaak, textuur en structuur verloren had!

Toen kwam Tonie op het geniale idee om automaten te ontwerpen waarbij men gewoon de kroketten uit de muur kon halen. Gewoon een pixelpond ingooien en men kon zo een kroket eten, op elk uur van de dag. Daarom is er nu ook de slogen 'Zin in een kroket? Ga naar de muur en trek!'.

De fabriek van Tonie, de Kroketmuur, kan dagelijks twee automaten produceren en ze zijn al over de hele stad te vinden. Karel Paneer kan ze amper snel genoeg vullen, waardoor er nu ook heel wat automaten gevuld worden met frikadellen van 't Worstje.

Er zijn al bezorgde stemmen opgegaan van Zure Nel over de toenemende buikbreedte van de gemiddelde Pixelburger, maar dokter Frentzen heeft al meegedeeld dat het overmatig eten van kroketten uitermate geschikt is voor een gezonde spijsvertering en een uitstekend afweersysteem.

Betsy van Jeneveren

(1921)

Een van de bekendere kunstenaars uit Pixelburg. Helaas is dit feit niet te danken aan haar talent als kunstenaar. Haar hoedanigheid als bijvrouw van de, gelukkige getrouwde, architect P.J.H van Eck schijnt nogal wat invloed te hebben op de omvang van haar portfolio. De gemiddelde Pixelburger trekt dan ook zijn wenkbrauwen niet meer op als naast een nieuwbouwproject naar ontwerp van P.J.H van Eck een monsterlijk sculptuur in brons van de hand van Betsy verrijst.

Als kind van rijke ouders volgde Betsy haar kunstopleiding aan een prestigieus instituut in de grote stad en maakte ze vele verre reizen. Dit feit raakt een gevoelige snaar bij menig kunstcriticus, zo ook Drs. Jan Wintjes van de Pixelburger Courant, hij schreef over het laatste werk van Van Jeneveren dat te bewonderen is op een prominente plaats voor het gemeentehuis: "Het is frappant om te zien hoe zeer Van Jeneveren eigenlijk hunkert naar een conventionele, figuratieve benadering van de beeldhouwkunst. Neem haar laatste werk: 'Amorf vrouw-figuur met balk door de borst verdwaalt in het vacuüm', waarvan de titel heel adequaat het broddelwerk op een sokkel omschrijft. Je hoef niet geen diploma kunstgeschiedenis te bezitten om te zien dat Mevrouw Van Jeneveren eigenlijk een papegaai wilde boetseren. Duidelijk te zien aan de snavelachtige vorm van het hoofd. Maar bij gebrek aan talent boorde ze maar een abstracte paal door een amorf vrouwenlichaam..."

Deodatjan Okelebeerszoon XII

(1921)

Deodatjan Okelebeerszoon XII is een directe afstammeling van Hansjan Okelebeerszoon IV. Deze telg uit het beroemde Pixelburgse geslacht kent niet dezelfde successen en het fortuin als bijvoorbeeld zijn neef Peerjan Okelebeerszoon en zijn andere beroemde voorouders.

Deodatjan is al jaren werkzaam als eenzame ICT medewerker bij de lokale bibliotheek waar hij verantwoordelijk is voor de digitalisering van de catalogus. De bibliothecaressen vinden hem zonder uitzondering een schatje, maar schrikken regelmatig van de ongecontroleerde woede aanvallen die Deodatjan krijgt als een van de magnetische spoelen van zijn computer mainframe vastlopen, of hij zijn ponskaart niet meer uit zijn terminal kan krijgen.

Een van de hobbies van Deodatjan is schilderen-op-nummer. Hij heeft tevergeefs een welwillende galerie gezocht die zijn werk wilde tentoonstellen. Zelfs aan zijn reproductie van "De Nachtwacht" op een canvas van 35x15 meter wilde geen enkele galeriehouder zich branden.

Ronny Vermeiren en Bert Janssens

(1921)

De twee neven Ronny Vermeiren en Bert Janssens zijn twee echte radio pioniers. Zij hebben de eerste vrije radio ('97.5 Uit ons Dak') opgericht in Pixelburg en omstreken. Deze radio betekende een flinke opsteker voor plaatselijk muzikaal talent en vooral zanger Rico is dankzij hen een ware ster geworden in Pixelburg. Ook de reclame voor de middenstand die uurlijks wordt gedraaid is een goede commerciële insteek gebleken.

Hun mopjes over de Drie Heren van Pixelburg die ze graag tussen de plaatjes gooien zijn echter van verwerpelijke smaak.

Zjon & Priscilla van Klinkeren

(1921)

Als echte Bitvoordenaers zijn Zjon & Priscilla van Klinkeren geen onbekenden bij de Pixelgarde en notoire curling hooligans. Priscilla's kapperszaak in het centrum van Bitvoort draait op volle toeren en heeft meerdere malen de 'Blienkende Gouden Schaar Award' gewonnen.

De belastingdienst, alsmede Balthazar Scholvis, houden haar kapperszaak goed in de gaten omwille het feit dat haar man, Zjon van Klinkeren, 6 anonieme B.V's op de naam Priscilla's Haarwerken V.O.F heeft staan.
De geruchten dat het één grote witwas praktijk zou zijn voor ongetrommelde klinkers zijn dan ook hardnekkig en hoogstwaarschijnlijk niet geheel ongegrond.

Bets Klets

(1920)

Tweevoudig miss pek-en-eendenveren-op-de-bolderkar Bets bracht in betere tijden het hoofd van vele mannen op hol.

Pastoor Z.H.G.M.I.P.T.S.B. Mikkels was dan ook verheugd te horen dat Bets tijdens een fotosessie voor de befaamde 'Garage De Gerodeerde Soupape Kalender 1946' van een tafel was gevallen en beide grote tenen had gebroken. Sindsdien kan Bets zich alleen nog maar zijwaarts voortbewegen en is zij door haar fysieke anomaliteit noodgedwongen werkzaam als barvrouw in Café de Koploper.

De vele goulash snacks en liters abdij bier hebben haar geen goed gedaan en inmiddels staat Bets beter bekend als Bets Kroket.

Groof Bittebaart

(1920)

Groof is artiest! Als schilder is hij eigenlijk alleen bekend in Pixelburg, als criticaster van alles wat modern lijkt te zijn is hij veel bekender.

Zijn afschuw voor moderne schilderkunst is tomeloos. Kladderaars zijn het! Groof is nog maar net de schokgolf van het impressionisme en expressionisme te boven en moet nog ontdekken dat er inmiddels ook dingen als surrealisme en abstract-expressionisme bestaan om zich druk over te maken.

Regelmatig zijn er discussie avonden in het lokale kunstencentrum waar Groof regelmatig zijn mond roert. Met argumenten als: "Dat kan mijn neefje van zes ook!" discussieert hij menigeen onder het tafel.

Als kunstenaar is Groof net iets minder slecht dan Betsy van Jeneveren. Hij heeft een semi-failliete galeriehouder die zijn werk sporadisch verkoopt als isolatiemateriaal voor nieuwbouwhuizen. Groof denkt daarom dat hij erg succesvol is. Zijn stijl valt te typeren als "kinderlijk primitivisme". Eigenlijk zou hij willen dat hij kon schilderen als de oude meesters van weleer - Vermeer, Rembrandt - maar uiteindelijk eindigt zijn werk weer in het niveau van een kindertekening. Dat kan mijn neefje van zes ook.

Op Betsy van Jeneveren, een van de weinige andere kunstenaars in Pixelburg, is Groof stiekem verliefd, zo weet Sjaantje Mollenvangers ons te vertellen. Betsy heeft echter een buitenechtelijke relatie met de architect Van Eck en is niet voornemens de avances van Groof te beantwoorden.
Al zou ze geen relatie hebben met wie dan ook, dan zou het ondenkbaar zijn dat Groof het geluk zou hebben zijn Betsy in de armen te sluiten, aangezien Groof helaas aartslelijk is. Menig werk van Groof bevat dan ook subtiele verwijzingen naar zijn Betsy, zoals jeneverflessen of vaag bekende architectonische hoogstandjes die in brand staan.

Henkie Hotserwold

(1920)

Henkie heeft geen vaste woon of verblijfplaats en kan dan ook wel 'dak of thuisloze' genoemd worden. Henkie is in de zomermaanden vooral te vinden in de bossen van Voxelsteyn alwaar hij ieder jaar weer een groot nest bouwt.

In de koude, donkere wintermaanden reist Henkie naar de dorpen om te foerageren. Henkie heeft het predikaat 'gek' gekregen van de vaste bewoners, wellicht dat zijn voorkomen daaraan bijdraagt. Verkleed als duif probeert hij vaak bij Snackloket De Geglazuurde Dakpan een 'graantje' mee te pikken van de restanten oude paneer-korrels welke Archibald aan het einde van de dag op de stoep strooit. ( voor de vogeltjes ) Archibald is van mening dat de enorme duif klandizie wegjaagt en er ontstaan dan ook regelmatig woordenwisselingen en opstootjes tussen beide heren. Daar waar het gemeentegrond betreft ( de stoep ) blijft deze zaak dan ook waarschijnlijk onbeslist.

Harry Pittoors

(1920)

In de jaren 70 is Pixelburg volop in de ban van de Koude Oorlog (al denken sommige burgers dat deze vooral tegen Bitvoort gericht is).

Harry Pittoors weet echter goed dat het Rode Gevaar de echte vijand is. In 1973 opende hij dan ook zijn fabriek: HP Electronics. Volgens Pittoors werden in deze fabriek hoogst moderne apparatuur gemaakt die in de nieuwste computers kon geïntegreerd worden. Toch hadden alle onderdelen een merkwaardige vorm: langwerpig, aërodynamisch en met vleugels.

's Nachts worden ook regelmatig vrachtwagens gevuld met buskruit waargenomen aan de poorten van de fabriek die hun explosieve goedje komen leveren. Ook zou luitenant-kolonel Janszoon Omker Huygens een goede vriend zijn van Pittoors. Bij navraag ontkent een woordvoerder van HP Electronics echter elke betrokkenheid met oorlogswapens. De vorm zou louter gaan om een marketingslogan: 'De onderdelen van HP Electronics slaan in als een bom!'