Afdeling Burgerzaken

Kees

(?)

Wat nu het exacte geboortejaar van Kees is kan men in geen enkele documentatie terug vinden. Zowel de gemeentelijke archieven, als de boekhouding van het bisdom geven geen enkele uitsluitsel over de exacte geboortedatum van deze bijzondere inwoner. 

Naast leeftijd is ook Kees' zijn achternaam onbekend. In een geboorteakte welke Kees zelf in bezit heeft staat slechts de naam "Kees" en een leeftijd vermeld: 60. 

Eigenhandig gefabriceerde geboorteaktes zijn sinds 1968 niet meer toegestaan (het moment dat fraude met o.a. kindertoeslag de spuigaten uitliep, vooral in Bitvoort) , maar waar Kees' leeftijd impliceert dat zijn akte van ver voor dit peiljaar dateert is er dus niets aan de hand. 

Het grote aantal hoog bejaarde inwoners zou overigens mede te verklaren zijn door het ontbreken van een eenduidige wetgeving m.b.t. geboorteaktes voor 1968.

Kees wordt regelmatig in het centrum van Pixelburg aangetroffen waar hij, immer vergezeld door een literflacon Kijk-En-Grijp bier, continue "sestig jaar Kees, sestig jaar Kees, sestig jaar Kees" verkondigt aan het winkelende publiek.

Een bijzondere man, die Kees.

Pamela Kraemers

(1970)

Reeds kort na de oprichting van TV Pixelburg werd al snel duidelijk wat een populair medium dit was. Het regionale nieuws was al snel niet goed genoeg meer voor de Pixelburgers, en dus begonnen de omroepbazen met brainstormsessies over nieuwe programma's. Al snel kwamen ze op een goedkoop maar interessant concept: een kookprogramma. Onmiddellijk werd er gezocht naar een goede presentatrice en deze werd al snel gevonden in Pamela Kraemers.

Deze jonge spring in het veld werd gekozen omwille van haar bevallige verschijning en niet veel anders. Kookkunsten waren totaal geen vereiste aangezien er geen budget was om een keukenset te bouwen. Pamela moest dus met ambachtelijke materialen (karton) vernuftige recepten nabouwen en dit op een speelse manier. Het programma kreeg de titel 'Doe het met Pamela'.

Al snel werd de keukenshow een ware hype in Pixelburg. Toch werd er niet ineens meer gekookt in Pixelburg, maar menig kartonnen Gnøfsk doos werd nu tot de meest smakelijke recepten omgetoverd. De talrijke restaurants in Pixelburg waren dan ook zeer blij met deze ontwikkelingen.

Cas Kluwers

(1969)

In het midden van de jaren '80 breekt de homevideo volledig door. Iedereen heeft dan al lang een televisie thuis en de VHS videospelers zakken sterk in prijs waardoor gepersonaliseerd avondentertainment in ieders bereik komt. In 1985 reeds opent Cas Kluwers zijn videotheek in het nieuwe winkelcentrum in Bitvoort, net naast de nieuwe Audiospeciaalzaak Hiefie.

Cas Kluwers was al van jongs af aan gefascineerd door film. Iedere zaterdagochtend was hij dan ook terug te vinden in bioscoop 'Kijk Uit', uitgebaat door Piet Meerkens. In 1985 sluit hij dan ook een deal met Meerkens: hij verhuurt de films die Meerkens in de bioscoop laat zien pas drie maanden erna, zodat de Pixelburgers toch de nieuwste films in de bioscoop gaan kijken.

Ook theatergezelschap Planckenkoorts heeft geprobeerd een deal te sluiten met Kluwers. Zij wilden dat de video's die ze wekelijks opnemen van hun eigen voorstellingen ook zouden worden verhuurd in de videotheek. Kluwers vond echter dat de weinig bezoekers aan het theater ook een indicatie zou zijn van het aantal verhuurde banden en paste hiervoor.

Het bisdom Pixelburg was echter niet opgezet met de videotheek van Kluwers. Er is namelijk ook een afdeling, afgescheiden door een gordijn, die men pas kan betreden na vertoon van identiteitskaart. Het bisdom vond dat het niet kon dat men in een stad, gesticht door de Here God, zo een wansmakelijke beelden kon bekijken. Toch kon het bisdom deze afdeling niet verbieden, aangezien Bitvoort officieel niet onder het bisdom Pixelburg valt, om onduidelijke redenen.

Pastoor Mikkels is al veelvuldig achter het gordijn te zien geweest. Bij navraag bleek hij op de hoogte te willen zijn van welke vuiligheid er te huur was, zodat hij dat in zijn volgende donderpreek kon verwerken.

Frans Oosterveer

(1968)

Frans Oosterveer, woonachtig op de grens tussen Pixelburg Centrum en Bitvoort, wordt al heel zijn leven verscheurd tussen deze twee plaatsen. Sinds jongs af aan gaat hij iedere zondag naar de Grote Kerk in het centrum van Pixelburg om daar naar de donderpreken van pastoor Mikkels te luisteren, iets wat een grote indruk op hem nagelaten heeft.

Toch werkt hij nu in Bitvoort bij Audiospeciaalzaak Hiefie. Daar is hij topverkoper van de Audio Apocalypse Z. De klanten zijn vooral onder de indruk wanneer hij het geluid in het MenschZeuge Paganica toonzaalmodel oerhard zet waardoor zijn lange golvende haren in beweging komen. Een verkoopscontract is dan snel ondertekend. Frans trouwde in 1988 in de Grote Kerk met zijn grote jeugdliefde, Anna Borstlap, dochter van de beroemde loodgieter uit Bitvoort. Ze ontmoetten elkaar reeds op jonge leeftijd in basisschool Het Dikkopke.

Zijn grote droom kwam dan ook uit toen hij met haar trouwde in de Grote Kerk. Het huwelijk werd ingezegend door de oude pastoor Mikkels, die speciaal hiervoor overkwam van de Bisschoppelijke Campus in Bitsel. Het zou ook op aandrang van Mikkels zijn dat Frans in een sneeuwwit pak getrouwd is, om zo zijn onbevlektheid te benadrukken. Vrouw Anna mocht aandoen wat ze wilde, als het maar niet te opvallend was. En zo heeft Frans toch een zekere verzoening gevonden in zijn leven.

Kees en Koos

(1968)

Kees en Koos hebben een bouwbedrijf en daarmee zijn ze de directe concurrenten van Van Merriënboer-Tak, de Nestors van het Pixelburgse Bouwen. Sommigen beweren echter dat het bedrijf een idee is van Adelbert van Merriënboer en daarom de eigenlijke werkgever is van de beide jonge heren.

Kees en Koos, de enige werknemers in het bedrijf, hebben een vernieuwend concept: ze bieden een zogenaamde "bouwervaring". Het idee van de "bouwervaring" is dat Kees en Koos naar een klus komen en daar zo fotogeniek en bloot mogelijk hun werk verrichten. Transpiratie op ontblote bronzen borstkassen is in dezen natuurlijk van groter belang dan de kwaliteit van het afgeleverde werk.

Met deze "bouwervaring" lijken ze een grote markt van eenzame huisvrouwen te hebben aangeboord, maar ook notabelen als Eminentie Mikkels maken regelmatig gebruik van de diensten van Kees en Koos. Al zegt Kardinaal Mikkels dat de keuze voor Kees en Koos voortkomt uit de diepe religiositeit en tomeloze godsvrucht van beide heren. Voor het leveren van de optimale bouwervaring moeten de beide heren er natuurlijk piekfijn uit zien en daarom brengen ze veel tijd door in de sportschool in de Grote Stad.

Aangezien de heren tijdens het klussen meer bezig zijn met de lichtval op hun spierbundels en de juiste krulling van de haarmat in de nek is het afgeleverde werk van matige kwaliteit. Toch lijken de meeste klanten hier geen problemen mee te hebben, want Kees en Koos komen gewoon terug, tegen gereduceerd tarief, om de boel in orde te maken.

Bertrand Brootsbeer

(1967)

Bertrand Brootsbeer is muzikant. Op zijn achttiende ontvluchtte hij het burgerlijke bestaan in het huis van zijn ouders in Pixelburg Zuid om het te gaan maken als heuse artiest.

Bertrand brengt nu veel van zijn dagen door in het centrum van Pixelburg en slaapt 's nachts onder de brug over de Pixelrijn, ter hoogte van het huis van Adelbert van Merriënboer. Dit laatste feit levert een hoop klachten op van de beveiliging van het wooncomplex van de heer van Merriënboer, aangezien Bertrand er een gewoonte van maakt om iedere ochtend naakt te baden in de Pixelrijn. Als zodanig is Bertrand officieel aangemerkt tot nozem in het Register van Onverlaten en Geteisem van de Pixelgarde.

Zijn carrière als muzikant is nog niet echt op stoom, maar Bertrand heeft goede hoop dat zijn band "The Broots" successen gaat vieren op het niveau van oudgedienden als Zanger Rico en Robert Knipp.

"The Broots" willen het gaan maken hun muziek, een mengeling van alternatieve new-wave synthsoftpunk met gothisch romantische invloeden en een snuifje disco. Het eerste optreden in Feestzaal Otjens oogste veel lof van het toegestroomde publiek dat bestond uit drie personen - waaronder de vader, moeder en het zusje van Bertrand.

Peter Spaak

(1966)

Peter Spaak, woonachtig in Pixelburg Zuid, in het huis van zijn ouders Lucas en Leonie Spaak, is afgestudeerd aan het Drs. Ir. Ing. Leo de Jongh College in 1982 en heeft sindsdien nog maar weinig van de buitenlucht geproefd. Er werd hem nog een beloftevolle voortzetting van zijn studies aan de Universiteit Pixelburg beloofd, maar Lucas Spaak, de vader, besliste hier anders over.

In 1981kocht Lucas Spaak namelijk een Family Powerplay PC van Mikrochip Computers in de gloednieuwe winkel van Bil van der Hekken in Pixelburg Centrum. Al snel was Peter Spaak volledig verknocht aan de nieuwe computer, en bracht hij er dagelijks vele uren achter door. Al snel was zijn beslissing genomen: dit zou zijn nieuwe leven worden, wie moet er nog naar buiten als je de wereld ook via de computer kan verkennen.

Na het 14 keer na elkaar uitspelen van Pixelpong en Placman begon Peter ook zijn eigen programma's te ontwikkelen. Maar toen Peter ontdekte dat je ook via telefoonlijnen kon communiceren met andere computers. Via modems met een snelheid van 2.400bit/s is het mogelijk om data snel naar elkaar te versturen of te centraliseren op een server.

Peter Spaak ontwikkelde dan ook al snel een nieuw soort discussiegroep, een zogenaamde BBS. Hierop kunnen alle Pixelburgers inbellen en hun mening achterlaten over verscheidene onderwerpen. 'Religie' is steevast een steeds terugkerend onderwerp, en dan vooral de zondagse sermoen van Bisschop Mikkels wordt druk besproken. Maar ook sport (de nederlagen van het Pixelburgse curlingsteam), politiek en roddels doen het erg goed. Peter Spaak moet echter wel regelmatig ingrijpen, vooral wanneer een stelletje Bitvoorders het weer eens nodig vinden om hun mening over de Pixelburgse ontwikkelingsdrang te uiten.

Peter Spaak leidt dit allemaal vanuit zijn zolderkamertje bij zijn ouders. Hij is naar eigen zeggen niet van zin om snel te verhuizen, aangezien hij alles heeft dat hij wil binnen handbereik. Hij verzorgt een nieuwe manier waarop Pixelburgers zich kunnen verenigen, en we zijn benieuwd welke vormen dit nog zal aannemen in de toekomst.

Jim Wolffers

(1965)

In 1987 stampte Jim Wolffers een nieuw restaurant uit de grond in Pixelburg Centrum, net naast het ook pas geopende Liflaf, een Noors restaurant.

Jim zag al snel in dat exotische gerechten wel aansloegen bij de Pixelburgers en trok resoluut de buitenlandse kaart. Jim Wolffers had zijn eerste stappen in de bedrijfswereld gezet als stagiair bij Scholvis Investments. Daar werd het hem al snel duidelijk dat een bedrijf oprichten eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is. Je belooft gelijk wat de klant wil, je neemt zijn geld aan en daarna zie je wel hoe je het oplost. Dit concept paste hij secuur toe op zijn restaurant. Hij noemde zijn restaurant 'Wolf's Inn', naar goede Ierse pub traditie.

De Guinness en Fish and Chips staan dan ook hoog op het menu. Hij maakte er echter ook een Bar Bodega van, op echte Spaanse leest geschoeid met tapa's, sangria en paëlla. Ten slotte werd het ook een 'petit restaurant', waar je Franse avant-garde voedsel kan verorberen in minuscule porties. Zo had Jim Wolffers in één klap een enorm aanbod, voor ieder wat wils.

Zo belichaamt Jim Wolffers de Pixelburgse ondernemingszin: het maakt niet uit wat en hoe je iets doet, als je het maar doet. Elk idee is een goed idee. Als het goed is, dan klopt het. Beter een gat in je budget. Etc ...

Het restaurant is een groot succes. Het werd Wolffers al snel duidelijk dat de Pixelburgers eigenlijk geen idee hadden hoe de buitenlandse specialiteiten er eigenlijk uit zagen of smaakten, waardoor hij hen kon voorschotelen wat ze wilden en ze toch tevreden naar huis gingen. De Pixelburgse ondernemingszin bewijst hiermee weer maar eens van gouden waarde te zijn.

Fons van Hemert

(1964)

Daar waar ouderling Teun wachtte tot er een vrouw overleden was voor hij een volgende nam, zoveel geduld heeft Fons van Hemert niet. Na een grondige bijbellezing concludeerde hij dat een grote familie belangrijk was in het hiernamaals, waarna hij besliste om zoveel mogelijk vrouwen te huwen om zo een groot nageslacht te kunnen produceren.

In 1974 ontmoette Fons Marijke tijdens de zondagsmis. Tijdens één van de befaamde denderpreken van de Bitselse dominee keek Fons naar Marijke en hij voelde de liefde van de Heer zich over hem verspreiden. Onmiddellijk wist hij dat zij voorbestemd was om met hem de eeuwigheid door te brengen.

In 1976 trouwden ze in de gereformeerde kerk van Bitsel. Op dat huwelijk ontmoette hij Gertrude Meeuwen, 3de dochter van Ouderling Gees. De vonk sloeg over, en reeds in 1977 werd daar het tweede huwelijk van Fons voltrokken in dezelfde kerk. De plaatselijke dominee was verrast zo snel al opnieuw een nieuw huwelijk van dezelfde persoon in te zegenen, maar aan zoveel liefde voor de Heer kan niemand weerstaan.

Een aantal jaar later, in 1981, ontmoette Fons Edith de Smoor, zus van de uitbater van de Feesthoeve 21, Wouter de Smoor. Eind 1981 trouwde Fons voor de derde keer met Edith, en heel Bitsel was ontroerd door zoveel Heerliefde. Bij het moment van schrijven (1988) heeft Fons 10 kinderen. Marijke en Edith hebben elk 4 kinderen en Edith heeft er twee. Opvallend is dat elke vrouw haar eigen huis heeft in Bitsel, alle drie naast elkaar gelegen met een gemeenschappelijke tuin. Groot was dan ook de ontzetting van Fons toen de R21 niet ver van zijn huizen werd aangelegd. Prompt verplaatste hij de tuin van het noorden van zijn huizen naar het zuiden ervan, zodat ze toch zonder geloer vanuit de auto's samen kunnen zitten in de tuin. Er is niet zoveel bekend over de huwelijken van Fons van Hemert.

Na nazicht in de huwelijksregisters van Pixelburg blijkt dat Fons enkel zijn eerste huwelijk heeft aangegeven aan het gemeentehuis. Het is inderdaad niet mogelijk om meer dan één huwelijk wettelijk te verklaren. Ook buiten Bitsel vertoont Fons zich niet met zijn tweede en derde vrouw. Dit is dan ook een goedbewaard publiek geheim waar Fons niet mee te koop loopt.

Christa Raes

(1963)

Christa Raes, woonachtig in Pixelburg Zuidervaart, ziet er goed uit en dat weet ze. Dat komt omdat zij zichzelf regelmatig terugziet in magazines op de reclamepagina's voor Mikrochip computers.

Bil van der Hekken ontdekte haar in 1981, toen ze als serveerster werkte bij snackcafé De IJsbeer. Na een lange, vermoeiende dag die hij doorbracht op de Voxelsteynse velden, waarbij hij onderzoek deed naar het territoriale gedrag van het Voxelse Sijsje, stapte Van der Hekken binnen bij Fred Sjek voor een verfrissend softijsje. Daar trof hij iemand aan die zijn softijsje spontaan in zijn hand deed smelten: Christa Raes.

Sindsdien is Raes één van de gezichten van Mikrochip computers. Zij mag zich languit vleien over de verschillende apparaten die Mikrochip computers ontwikkelt en doet de consumenten spontaan zin krijgen in het kopen van één van van der Hekkens wonderbaarlijke producten.

Raes beseft zelf heel goed dat ze niet eeuwig dit werk kan blijven doen, maar ze profiteert er, naar eigen zeggen, met volle teugen van en ze is blij dat ze dit werk mag blijven doen tot van der Hekken haar inruilt voor een jonger model.

Raes: 'Ja Billy vergelijkt me altijd met een computer. Hij zegt dan ook altijd van: 'Christaatje, nu voldoe je nog maar ooit zal je geheugen te klein worden, je zal niet meer snel genoeg nadenken en je zal meer crashen dan opstaan. Dan zal ik je moeten inruilen voor een nieuwer model.' En gelijk heeft hij natuurlijk!'

We hopen dat Raes toch nog vele jaren dit bijzondere werk mag blijven doen.